Urazy w obrębie łąkotek

Czym są łąkotki?

Łąkotkami nazywamy zbudowane z włóknistej tkanki chrzęstnej, elastyczne elementy znajdujące się pomiędzy kością udową i piszczelową. Wyróżniamy łąkotkę boczną oraz przyśrodkową, nieznacznie różniące się kształtem i wielkością. Ich zadaniem jest amortyzacja kolana oraz ochrona powierzchni stawowych poprzez ich dopasowanie i pogłębienie w trakcie trwania ruchu. Łąkotki umożliwiają również wykonywanie ruchów skrętnych przy zgiętym stawie kolanowym. Choć pełnią wiele ważnych funkcji poprawiających mechanikę stawu, łąkotki są niestety strukturami dość delikatnymi. Do uszkodzenia którejś z nich może dojść przy każdej aktywności ruchowej. Najczęściej uraz następuje przy próbie nagłego wyprostu kolana, gdy wcześniej znajdowało się ono w mocnym zgięciu oraz rotacji. W zależności od tego w jaki sposób łąkotka została uszkodzona możemy mówić o zerwaniu pionowym lub poziomym. Typowymi objawami jest tutaj ból po wewnętrznej lub zewnętrznej stronie kolana (w zależności od tego, która łąkotka jest uszkodzona) w okolicach szpary stawowej nasilający się po wysiłku. Może wystąpić również ograniczenie zgięcia lub wyprostu w stawie kolanowym, czyli tzw. „blokada” oraz spuchnięcie stawu spowodowane zebraniem się dużej ilości płynu.

Diagnostyka urazu

By móc zdiagnozować uszkodzenie którejś z łąkotek, terapeuta przeprowadza wywiad, podczas którego wykonuje testy łąkotkowe (np. test dystrakcyjno-kompresyjny Apley’a, test McMurray’a, test Bragarda), które obiektywnie potwierdzą uszkodzenie łąkotki. W celu dokładnego poznania uszkodzenia wykonuje się najczęściej rezonans magnetyczny, który bardzo dobrze uwidacznia nam charakter urazu. Z powodu słabego ukrwienia łąkotki bardzo słabo się goją i tylko przy niewielkich uszkodzeniach w odpowiednim miejscu łakotki, można podjąć się leczenia zachowawczego. W większości przypadków niezbędne jest poddanie się zabiegowi artroskopowemu i usunięcie lub zszycie uszkodzonego fragmentu łąkotki.

Metody leczenia

Rehabilitacja po operacji rozpoczyna się od nauki chodu o kulach oraz ćwiczeń przeciwzakrzepowych tj. ruchach zgięcia i wyprostu w stawie skokowym, napięciach izometrycznych czworogłowego uda, zgięciu stawu kolanowego do granicy bólu oraz napinaniu mięśni pośladkowych. Po odstawieniu kul, gdy pacjent zaczyna normalnie chodzić i obciążać nogę wprowadza się ćwiczenia wzmacniające mięsień czworogłowy oraz mięśnie kulszowo-goleniowe, a także wszystkie mięśnie pośladkowe. Gdy noga będzie odpowiednio wzmocniona, wprowadza się elementy wykroków, przysiadów, skoków oraz ćwiczenia na stabilizacje. Po zdjęciu szwów, ważna jest codzienna mobilizacja blizn pooperacyjnych. Ważne jest by ćwiczenia były wykonywane przez pacjenta systematycznie w domu.

 

Zapraszamy na masaż Katowice

Po więcej informacji zapraszam na blog o masażu

Add your comment or reply. Your email address will not be published. Required fields are marked *